Przyjemności

Muffinki

2009-02-03T23:24:00.004+01:00

Niewiele jest rzeczy milszych, niż wbicie zębów w puszystą, pachnącą, jeszcze ciepłą babeczkę. Miłe jest też pieczenie babeczek o jedenastej wieczorem. I zjadanie z przyjaciółmi.

Parę dni temu popełniliśmy z P. te babeczki, których złociste wspomnienie załączam.

Przepis z forum CinCin.

Święto Zmarłych

2008-11-01T23:42:00.008+01:00

Zapytacie - co przyjemnego w Święcie Zmarłych? Ano spacery po cmentarzach. Energia tłumu. Słońce i ciepło - mimo listopada. Piękne światła nocą i ten specyficzny, wyjątkowy zapach zniczy, liści i nie wiem czego jeszcze.

Łaziłam dziś po cmentarzach i robiłam zdjęcia, zobaczcie:

Znów radość z Desire to Inspire.

2008-07-04T16:45:00.005+02:00

Nie da się ukryć, jest to coś przepięknego i doskonale pasowałoby do poprzedniego zdjęcia. Stoliki przypominają mi kamienie w ogrodzie zen, reszta - znów ukochane domy z Tatooine. Bambusy okalają patio, ograniczają jego przestrzeń, oddzielają je od ogrodu, wyznaczając prywatną, intymną przestrzeń. Fantastyczne połączenie wnętrza domu z ogrodem, a do tego kominek-cudo.

W każdym razie z przyjemnością usiadłabym tam i patrzyła w płonący wieczorem ogień...

To wnętrze - niewnętrze zaprojektowali architekt William Hefner i projektant wnętrz Kazuko Hoshino.

Cointreau Tonic

2008-06-29T01:11:00.005+02:00

Na imprezie z okazji urodzin koleżanki z pracy poznałam bardzo przyjemnego drinka. Nazywa się Cointreau Tonic i składa się z tych właśnie płynów w nieznanej mi proporcji (ale więcej toniku), polanych na kostki lodu i doprawione cytryną. Wygląda mniej więcej tak: (zdjęcie ze strony www.bartime.de), a smakuje słodko-gorzko, bardzo świeżo i letnio.

W pracy w piątek...

2008-06-27T11:04:00.008+02:00

...można doznać nagłej i zgoła niespodziewanej radości, kiedy Evva pokaże na blipie przepiękne wnętrza z bloga Desire to Inspire. Takie coś na przykład budzi radość i pragnienie ucieczki poza miasto, gdzie można w niedzielę zwinąć się w kłębek przy oknie i poczytać. Zwróćcie uwagę na wykończenie ścian - delikatny, satynowy połysk, a kanty lekko wyokrąglone. Przypomina mi to zarówno nory Hobbitów (nory z wygodami), jak organiczne domy na planecie Tatooine.

[źródło: desiretoinspire.blogspot.com, wnętrze zaaranżował Paul Fortune]

O kredkach

2008-05-09T00:34:00.006+02:00

Nie wyobrażacie sobie, jaką sobie niedawno zrobiłam przyjemność. Kupiłam sobie kredki. Dwanaście kredek w ślicznych kolorach (jest nawet cielista i najpiękniejsza na świecie karminowa). Cóż zrobiłam z kredkami? Oczywiście zaczęłam rysować.

Rysunki moje da się podzielić na dwie kategorie: z linijką i bez linijki. Jeśli użyję przymiaru wzdłużnego, mogę narysować nawet prostą kreskę. Bez niego pozostaje mi radosna twórczość, czyli "nawet prostej kreski nie umiem narysować". Z rysowaniem jest zupełnie jak z siatkówką. Uwielbiam grać w siatkówkę. To fantastyczna sprawa. Niestety, kompletnie nie umiem tego robić.

Jest jednak metoda. Pamiętacie te niewielkie książeczki z dzieciństwa? Z obrazkami, którym nie brakuje nic, oprócz kolorów? Właśnie. Kolorowanki. Z początku wstyd mi było nawet mówić o tym, że lubię kolorować obrazki, ale przecież to lubię. Wpisanie w wyszukiwarkę hasła "coloring pages", a jeszcze lepiej "adult coloring pages" daje mnóstwo wspaniałych możliwości. Są obrazki historyczne, są proste kolorowanki z kilku elementów, są proste i skomplikowane mandale, są nawet obrazki dla fanów golizny. Dla fanów Gwiezdnych Wojen, Harrego Pottera, historii Anglii, Disneya, buddyzmu - dla każdego jest kolorowanka.

Bo kolorowanie to prawdziwa przyjemność.

Rozterki to też przyjemność...

2008-02-11T12:57:00.000+01:00

...o ile dotyczą czegoś miłego. Pokazywać Wam zdjęcia różnych rzeczy, czy jednak nie? Mam argumenty za i przeciw, ale argumenty za przeważają. No bo owszem, kryptoreklama. Ale nawet bez obrazka, jeśli napiszę o tym, będzie tak samo. A obrazki są miłe, więc proszę:

Zakochałam się w tym zapachu. Jest rewelacyjny, cudny, przywodzi na myśl piękny dzień, świeżutkie pranie, koszulki schnące w kwadrans na słońcu, domek na przedmieściach - och, mogłabym tak długo wymieniać i wymieniać.

W ogóle lubię ładne zapachy i pachnące świece. Pięknie pachnące, duże i ciepłe przestrzenie to zdecydowanie to, co lubię. I świece pachnące cynamonem, kawą, egzotycznymi owocami - ale nigdy czekoladą. Nie wiedzieć czemu bowiem cokolwiek, co ma pachnieć czekoladą, musi nią być.

Pewnych rzeczy po prostu nie da się niczym zastąpić...

Bananowo, pomarańczowo...

2008-01-30T17:27:00.000+01:00

Zupełnie niespodziewanie udało mi się zrobić coś bardzo dobrego i wyjątkowo prostego. Zachciało mi się koktajlu bananowego (standard: połamanego na kawałki banana zalewam mlekiem i miksuję). Out of the blue, dolałam do tego soku pomarańczowego. Powinno się wszystko zwarzyć, o czym pomyślałam oczywiście tę sekundę za późno, ale się nie zwarzyło. Jest świeże, owocowe i słoneczne.

No ładne rzeczy!

2008-01-30T17:16:00.000+01:00

Zdaje się, że już to pisałam, ale mamy się tu zajmować przyjemnościami. Jedną z większych są prace Ewy Dacko. Ewa tworzy przepiękną biżuterię i ciepły, urokliwy decoupage. Tak naprawdę to wszystko, czego dotknie, staje się piękne i pełne radości.

Do niedawna jej prace można było podziwiać na forum rękodzielniczym i blogu, teraz działa już nowa strona Ewy - http://www.ladnerzeczy.net/ - galeria biżuterii autorskiej i rękodzieła. Oglądajcie, zachwycajcie się...

Cynamonowe herbatniki o siódmej rano.

2008-01-26T00:23:00.001+01:00

Jak do tego doszło, że piekłam cynamonowe herbatniki o siódmej rano? To długa historia. Długa, bo obejmuje właściwie ostatnie siedemnaście lat.

Zaczęło się od tego, że jako trzynastolatka byłam zwolniona z WF. Tak się złożyło i nie będę o tym pisać, bo historia cynamonowych herbatników wydłużyłaby się z lat siedemnastu do blisko trzydziestu.

W mojej szkole osoby zwolnione z WF spędzały tę lekcję na sali gimnastycznej lub w szatni. Na potworną nudę tych godzin było parę sposobów. Można było odrabiać lekcje, szwendać się nielegalnie po korytarzach, ganiać po szkole i zaglądać do innych klas, urywać się do pobliskiej Agrykoli albo czytać. Osobiście najczęściej wybierałam to ostatnie.

W tym okresie nosiłam w torbie dwie książki: jedna z nich to było coś, co akurat dorwałam (literatura dziewczęca, lektury szkolne, ponadprogramowe książki tzw. poważne, literatura podróżnicza i jakieś amerykańskie opowieści), a druga stanowiła zbiór żywotów świętych. Dlaczego? Nie mam pojęcia, z niewiadomych powodów fascynowały mnie soczyste opisy moralnych i fizycznych cierpień męczenników. Żywoty świętych czytałam w szatni dziewcząt, gdzie oprócz swetrów, dezodorantów w sprayu, butów i plecaków leżało cudowne, zakazane dobro: kolorowy miesięcznik Dziewczyna.

Jasne, że nie wolno mi go było czytać. Niejedna próba uzyskania go od mojej Rodzicielki spełzła na niczym. Niemieckie pisemka drukowane na cienkim papierze odmóżdżają bowiem trzynastoletnie panienki i kierują ich myśli w stronę nieodpowiednich dla ich wieku tematów: hucznych imprez, kosmetyków kolorowych i współżycia płciowego. Absolutnie nie wolno mi było czytać Dziewczyny. Ale cóż czynić, skoro leżała tak kusząco tuż obok mnie, na swetrze pięknej Doroty?

Ze świata czternastolatek, które umierają za swoje przyobiecane Zbawicielowi panieństwo, przeniosłam się więc niepostrzeżenie do świata czternastolatek porzucających owoż panieństwo w wakacyjnym namiocie jakiegoś Rysia czy Zdzisia.

Pośród barwnych obrazków moją uwagę przykuł artykuł o tym, jak to fajnie jest zaprosić kumpelki na imprezkę i podać im samodzielnie upieczone, cynamonowe ciasteczka. Wyciągnęłam więc notes i spisałam przepis, którym posłużyłam się pierwszy raz jeszcze tego samego popołudnia.

A potem poszło szybko: liceum, studia, pierwsza praca, druga praca - i oto nadszedł dzień, kiedy kolega z pracy wyświadczył mi przysługę i zrewanżowałam mu się miską cynamonowych ciasteczek:

1 szklankę mąki,

0,5 szklanki cukru pudru,

1 jajko,

dużo cynamonu,

szczyptę soli

i dwie duże łyżki masła roślinnego

mieszam w miseczce i wyrabiam. Jeśli nie ma czasu na wałkowanie i wycinanie, zwijam po prostu w wałek o grubości 3-4 cm i po pięciu minutach w zamrażarce kroję na półcentymetrowe plasterki. Piekę w 200 stopniach przez 15 minut, przy czym pierwsza partia zawsze piecze się nieco dłużej, niż kolejne.

Uwaga: nie opłaca się ich robić z jednej porcji…